52 weken
zit nu naast het bed van mama, ze is moe
vraag haar niet weg te gaan, me niet te verlaten
ze zegt nee, ik ga nergens heen
precies deze tijd, dat ik afscheid neem met een kus
en nogmaals vraag, mama laat me niet alleen
de weg naar huis, onbestemd gevoel
niet weer een afscheid, nee niet weer
thuis aangekomen, emotioneel kapot
nog geen 20 minuten later, DE telefoon
ik weet al genoeg, zus vraagt of ik zit
52 weken terug, het lijkt gisteren
ik kan er niet aan wennen, zonder haar
nooit meer bellen, praten, lachen samen
dat zijn de dingen die ik mis, het is nu
maar het voelt als gisteren, vandaag
27 maart 2006 – 27 maart 2007
mama ik vergeet je nooit, ik hou van je
brand nu een kaarsje, alleen voor jou
april 2, 2007 at 21:33
Ook na (ruim) een jaar blijft het natuurlijk vreemd dat je moeder er niet meer is. Ik wens je heel veel sterkte bij het aanvaardingsproces. Groetjes,
Joop – Actiefront!
april 9, 2007 at 13:47
Hey bordertje
Mooi geschreven, Heel veel sterkte!
Jell
april 13, 2007 at 19:12
Sterkte ermee.
Liefs Teun
april 20, 2007 at 02:04
Helaas moeten we op deze wereld mensen gedag zeggen! Ik heb zelfs meegemaaakt dat ik een meisie van 17 gedag moest zeggen en dat kan lood waar zijn, maar er komt altijd iemand waar je Hallo tegen kunt zeggen en dat neemt niets weg, maar het geeft wel een reden om door te gaan, zoals degene die je gedag hebt gezegt, dat gewilt heeft!!!! Groetjes Johan
april 20, 2007 at 02:04
Helaas moeten we op deze wereld mensen gedag zeggen! Ik heb zelfs meegemaaakt dat ik een meisie van 17 gedag moest zeggen en dat kan lood waar zijn, maar er komt altijd iemand waar je Hallo tegen kunt zeggen en dat neemt niets weg, maar het geeft wel een reden om door te gaan, zoals degene die je gedag hebt gezegt, dat gewilt heeft!!!! Groetjes Johan
juni 11, 2007 at 13:40
lieve schat,
1 jaar… gun jezelf de tijd…echt waar, een jaar is niks.
Dat is echt te kort hoor wat anderen die het niet hebben meegemaakt ook zeggen !!!!
Ik ben nu 19 jaar mn vader en 12 jaar mn moeder kwijt.
En hoewel de tijd idd de wonden heelt zijn er nog wel momenten dat ik KAPOT ga…
Een liedje , een geur een opmerking die hun ook gemaakt zouden hebben en de wond ligt weer open.
En nee niet zo diep als in de eerste 3 jaar maar wel diep genoeg om het weer te voelen.
Er is gewoon niemand meer die zo ONVOORWAARDELIJK van je houdt en je neemt voor wie je bent als je ouders (in mijn geval iig)
Na dat eerste jaar heb je een beetje een idee van wat het inhoudt om haar niet te kunnen zien/horen/voelen…
Dan begint het verwerken pas, het eerste jaar is overleven…
Ik wens je al het goeds toe en dat je directe omgeving je de tijd gunt.
Dikke knuffel Nicole
juni 11, 2007 at 13:41
lieve schat,
1 jaar… gun jezelf de tijd…echt waar, een jaar is niks.
Dat is echt te kort hoor wat anderen die het niet hebben meegemaakt ook zeggen !!!!
Ik ben nu 19 jaar mn vader en 12 jaar mn moeder kwijt.
En hoewel de tijd idd de wonden heelt zijn er nog wel momenten dat ik KAPOT ga…
Een liedje , een geur een opmerking die hun ook gemaakt zouden hebben en de wond ligt weer open.
En nee niet zo diep als in de eerste 3 jaar maar wel diep genoeg om het weer te voelen.
Er is gewoon niemand meer die zo ONVOORWAARDELIJK van je houdt en je neemt voor wie je bent als je ouders (in mijn geval iig)
Na dat eerste jaar heb je een beetje een idee van wat het inhoudt om haar niet te kunnen zien/horen/voelen…
Dan begint het verwerken pas, het eerste jaar is overleven…
Ik wens je al het goeds toe en dat je directe omgeving je de tijd gunt.
Dikke knuffel Nicole
juli 1, 2007 at 11:48
Hoihoi, Het spijt me dat ik off-topic ben.. door omstandigheden heb ik mijn nickname veranderd van Natasjalex in Klorriemorrie. Op mijn web-log staat uitleg.
heel veel liefsss,
Natasja
ontopic.. ja het gemis wordt ook alleen maar groter.. ik weet het, want mijn vader is al 11 jaar geleden overleden. ik hoop dat je het verder een beetje red. hele dikke knuffel,
liefsss,
natasja
november 12, 2007 at 21:25
eej bordertje. Lang niet gesproken. Ik kan me heel goed voorstellen dat dit soort dagen heel moeilijk voor je zijn! Zoek je op tijd hulp en troost?
x
katt
maart 13, 2008 at 01:10
Hayy meiss
Vind deze echt heel mooi!!
Myn moeder is overleden t0en ik 11 jaar was.
Vanaf myn 11,5 jaar is men by my met onderzoeken gestart.
Nu, op m’n 19e, hetzelfde als jij..
Misschien mag/wil je eens via msn ofzo met my praten?
Liefss, Joyce